Toch had hij de zaak in zijn zak, het waren tenslotte allemaal amateurs. Een honderdjarige, een kruimeldief, een snackbareigenaar en een oud wijf. Hoe moesten die in vredesnaam weerstand bieden in een verhoorkamer?

Deze zonnekloppers zagen geen vetrollen, ze zagen verdriet. Vleesgeworden verdriet.

Mijn eigen label, 'held', was van me afgerukt en vervangen door 'slachtoffer'. En ik wist niet of ik dat kon verkroppen.

Zij was Adarlans Sluipmoordenaar, zij was Celaena Sardothien.

De boerderij was haar leven, haar thuis. Ze ademde voor deze boerderij.

Ik ben hier niet om hem te leren kennen. Hij is alleen maar het middel om een doel te bereiken.

'Ooit ontkom ik aan deze plek en laat ik hem voor alles boeten.

Vanille. Haar leven. Ze kon zich niets anders voorstellen.

'Jullie hebben geen van allen begrepen wie ik in wezen ben.'

'Touria, jij bent mijn dochter en een moslimmeisje,' zei hij op een toon die geen tegenspraak duldde. 'Ik wil dat je ongeschonden blijft, zodat ik me niet hoef te schamen als je later trouwt.'

Wat als de schone slaapster nooit wakker was gekust?