Ik wil alleen de duisternis zien, maar het enige wat ik zie is James' gezicht.

Aan de rand van een groot bos woonde een arme houthakker met z'n vrouw en twee kinderen...

Alles wat je altijd wilde weten maar nooit durfde te vragen

'Het maakt niet uit waar je bent, jij bent degene die bepaalt hoe langzaam het leven gaat.'

Stel dat Finn zich bedacht had? Stel dat hij had besloten dat hij toch niet met me wilde trouwen?

'Misschien worden hun morgens verrijkt door mijn gisterens.'

Hij en ik zijn nu de restanten van ons gezin, of misschien is brokstukken een beter woord.

Het begon tot me door te dringen dat ik nu ook niemand meer was. Een juffertje zonder bruidsschat, volslagen afhankelijk van haar hork van een oom.

Stasia's verhalen namen bezit van me, ik was ervan vervuld. Zonder het zelf te begrijpen droomde ik ervan ze op te schrijven, ze in mijn eigen woorden weer te geven. Ik wilde er mijn eigen verhaal van maken.

Ik mis je. Ik mis jou. De jij die zich mij herinnert. De jij die verliefd op mij is.

Ik ben alleen en duizend mensen zijn de rest.