Hij had nu een glimp opgevangen van wie zij was, iemand die hij eerder nooit had begrepen.

Gebaseerd op het levensverhaal van Albert Johan Kramer

Mijn moeder vroeg: 'Wat hebben we nog over, als alles gebroken is?' En Milka zei: 'Hoop. De hoop dat op een dag alles goed komt.' Mijn moeder zuchtte, zoals ze wel vaker deed wanneer ze naar onze gesprekken luisterde. 'Die hebben we nodig,' zei ze. 'In dit land hebben we heel veel hoop nodig.'

Te vaak heb ik gedacht: wat als? Uiteindelijk is er altijd een 'wat als'. Wat echt telt, is 'wat is'.

'Een optimist dat moet je zijn, die alle ronden blijft staan, laat zich niet knock out slaan.'

Het instrument - versplinterd, vermorzeld, tot brokstukken gereduceerd - slaakte vreemde doodskreten die zelfs in het woud van de meedogenloze jagers geen enkel stervend dier zou uitstoten.

Aafs kindertijd was fijn en liefdevol. Ten volle beseft ze dat ze blij mag zijn met zulk adoptiegezin. Nu ze net 21 is geworden hebben haar ouders haar iets belangrijks te vertellen.

Wanneer Ruth Shaw uiteindelijk neerstrijkt in Nieuw-Zeeland heeft ze al een avontuurlijk leven achter de rug. Haar ganse leven was een aaneenschakeling van reizen en nieuwe ontdekkingen. Een nomadenbestaan dat slechts een vlucht was van het verleden. Uiteraard brachten deze reizen Ruth ook ongelooflijk veel geluk, maar ook verdriet vond zijn weg...

'We gaan slaapwandelend door het leven en begrijpen pas wat we verloren zijn als het te laat is.'

'Het gewicht van de wereld rust op jouw schouders. Ik noem je Atlas.'

'Ooit is me verteld dat ik niet thuishoorde in deze wereld, dat die bestemd was voor een bepaald soort mensen, een soort die was gekenmerkt door wat slechts één paar ogen konden zien. Misschien ben ik blind geweest, maar nu is mijn blik helder. Dit is mijn wereld, en ik ben de enige die beslist wat er in gebeurt. Omdat ik mijn eigen lot bepaal.'...